Wie geeft haar een ouderenpardon?

Ze is tweeënzeventig jaar en leeft in een kamer van drie bij drie met wifi, de noodopvang die Den Bosch haar godzijdank biedt. Ruim negen jaar geleden vluchtte ze uit Rusland, op tweede kerstavond werd ze in het donker afgezet ergens in Nederland. Ze verbleef in asielzoekerscentra, zat een jaar onterecht gevangen in een detentiecentrum. Sliep hier, sliep daar en nu dus in Huis 2, wificode Welkom.

Ze verdient wat geld met schoonmaken. Ook al is ze tweeënzeventig, stoppen met werken wil ze niet. Ze moet bezig blijven, zegt ze: Maandag poetsen en dan een kaarsje opsteken in de Mariakapel in de Sint-Jan. Dinsdag voedselbank, woensdag poetsen, donderdag poetsen, vrijdag vrij, zaterdag school, zondag kerk. Russische discipline houdt haar overeind.

Jaarlijks maakt ze een tochtje naar Den Haag. Eerst de ambassade van Armenië, dan die van Rusland. Iedere keer krijgt ze dezelfde brieven waarin staat dat mevrouw geen burger is van hun land. Die faxt ze naar haar advocaat. De advocaat stuurt ze naar de IND. De IND zegt dat ze best terug kan ook al vindt de Dienst Terugkeer en Vertrek van niet. Wachten is het Nederlandse werkwoord dat ze foutloos uitspreekt. Binnenkort is er een finale uitspraak van de rechter.

Haar leven is als bladeren door een geschiedenisboek. Haar Armeense grootvader werd vermoord door de Turken in de Armeense genocide. Haar oma vluchtte naar Rusland maar werd door Stalin verbannen naar de kampen in Siberië, waar ze stierf.

Vader vocht tegen Hitler, raakte gewond in Polen, belandde in Moskou in het ziekenhuis waar haar moeder werkte. Soldaat en zuster trouwden en uit dat huwelijk werd zij geboren, als enig kind. Haar vader was Armeens, haar moeder Russisch maar ten tijde van het Sovjetimperium was iedereen burger van de U.S.S.R.  Na de oorlog kreeg vader een goede baan binnen de partij en gaf moeder les op de universiteit. Ze groeide gelukkig op met veel liefde, een goede opleiding. Altijd mensen in huis, samen eten, wodka drinken en dansen. Trouwen deed ze met een Armeense man, samen werkten ze keihard in hun supermarkt. Samen kregen ze een zoon.

En toen viel het Sovjetimperium uiteen. Er heersten andere wetten:  ‘Man dood, zoon dood, alles kaput, Russische maffia.’ Veel meer zegt ze niet over de reden van haar vlucht.

Ze houdt van discussiëren over de wereldpolitiek. Onbegrijpelijk vindt ze het dat wij Rusland alleen maar slecht vinden. Hebben we dan niet in de gaten dat het juist Amerika is die betrokken is bij alle oorlogsconflicten in de wereld: in Israël, Irak, Pakistan? Waarom zo neerbuigend over de Sovjet-Unie? Er was eten, er was onderwijs, sport, muziek, er was discipline en rust. Haar schoondochter zit nu in Amerika en haar kleindochter gaat daar ook heen. Langzaam schudt ze haar hoofd en kijkt dan weg. Het past niet in haar wereldbeeld.

In haar nek zitten twee bulten maar ze weigert naar de dokter te gaan. ‘Beter morgen dood’, zegt ze. Ze is tweeënzeventig jaar. Wie geeft haar een ouderenpardon?

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Wie geeft haar een ouderenpardon?

  1. Jeetje Tilly, wat aangrijpend toch om te lezen. Ik wist het wel, maar het zo zwart op wit te lezen, ik gun haar zo een definitief “ja”!

    Like

  2. Dit is op tilly van uffelen herblogden reageerde:

    #kinderpardon is terecht actueel maar ik pleit vvor een #ouderenpardon voor asielzoekers boven de 70 die al negen jaar in procedure zijn

    Like

  3. R.Smit zegt:

    dit soort verhalen zouden ze in den haag ook moeten lezen. Ik pleit ook voor een ouderen pardon

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s